Abel Tesfaye, geboren op 16 februari 1990 in Toronto uit Ethiopische ouders, groeide op in een gezin dat gekenmerkt werd door de orthodoxe christelijke geloof. Sinds zijn debuut onder de naam The Weeknd, oscilleren zijn teksten tussen bijbelse verwijzingen, donkere beelden en een zoektocht naar betekenis. Zijn relatie tot religie is niet beperkt tot een confessionele etikettering: ze doordringt zijn albums, zijn clips en zijn zeldzame publieke optredens.
Ethiopische orthodoxie en de familiale erfenis van The Weeknd
De Ethiopisch-orthodoxe Kerk (Tewahedo) is een van de oudste christelijke tradities ter wereld. Abel Tesfaye werd door zijn grootmoeder in deze traditie opgevoed, met zijn liturgieën in het Ge’ez, zijn langdurige vasten en een sterke gemeenschapspraktijk binnen de Ethiopische diaspora in Scarborough, een wijk van Toronto.
Deze strikte religieuze omgeving heeft zijn relatie tot het heilige gevormd, maar ook tot zonde en schuld, twee thema’s die zijn vroege mixtapes doordringen. Op House of Balloons, Thursday en Echoes of Silence functioneert de spanning tussen verleiding en spijt als een directe echo van deze opvoeding. De religieuze vocabulaire is niet decoratief: het structureert de narratie.
Een Franse biografische profiel geeft aan dat Abel Tesfaye zichzelf beschrijft als van Ethiopisch-orthodoxe geloof, wat verder gaat dan de simpele vermelding van een familiale afkomst. Deze precisering wordt zelden herhaald in de Engelstalige media, die vaak volstaan met het noemen van een “christelijke” achtergrond.
De nuance is belangrijk: de Tewahedo-orthodoxie heeft haar eigen theologie, haar eigen bijbelcanon (die uitgebreider is dan die van andere kerken) en haar eigen rituelen. Het begrijpen van de religie van Abel Tesfaye vereist het onderscheiden van deze traditie van andere takken van het christendom.
Abel Tesfaye tussen persoonlijke spiritualiteit en afwijzing van instellingen
Naarmate zijn carrière groeide, heeft The Weeknd geleidelijk afstand genomen van georganiseerde religieuze praktijken. Verschillende bronnen komen overeen over één punt: hij beschrijft zichzelf als spiritueel in plaats van religieus. Deze houding, die gebruikelijk is bij Noord-Amerikaanse artiesten van zijn generatie, krijgt bij hem een bijzondere kleur.
Hij verwerpt het idee van een hogere macht niet. Daarentegen heeft hij zijn scepsis over religieuze instellingen geuit, waarbij hij wat hij ziet als hypocrisie en moreel oordeel aan de kaak stelt. Deze kritiek richt zich niet specifiek op de Ethiopisch-orthodoxe Kerk, maar op georganiseerde religie in het algemeen.
De beschikbare gegevens maken het niet mogelijk om het moment van deze breuk precies te situeren. Geen enkele interview biedt een datum of een triggerend evenement. Wat naar voren komt, is een geleidelijke evolutie, zichtbaar in de toon van zijn opeenvolgende albums:
- De mixtapes van 2011 (Trilogy) dragen schuld als narratieve motor, met een vocabulaire dat rechtstreeks is ontleend aan de liturgie.
- Beauty Behind the Madness en Starboy verschuiven de focus naar een openlijk hedonisme, waar de religieuze verwijzing meer ironisch dan confessioneel wordt.
- After Hours en Dawn FM herintroduceren een metafysische dimensie, deze keer los van elke Kerk, gericht op het vagevuur, individuele verlossing en de dood.
Religieuze verwijzingen in de albums en clips van The Weeknd
De muziek van The Weeknd bevat geen expliciete geloofsbelijdenis. Religie functioneert daar als een symbolische taal, niet als een doctrinaire boodschap. Het is deze ambiguïteit die het onderwerp complex maakt om te analyseren.
Dawn FM, uitgebracht in 2022, illustreert deze benadering goed. Het album presenteert zich als een radio-uitzending die zich in een tussenruimte bevindt, tussen leven en dood. De stem van Jim Carrey speelt de rol van een ambigu spiritueel gids. De thema’s van oordeel, bekentenis en de overgang naar het hiernamaals structureren het geheel, zonder ooit een specifieke religie te noemen.
In zijn clips oscilleert de beeldtaal tussen christelijke iconografie en dystopische pop-esthetiek. Kruisen, omgekeerde halo’s, martelaarshoudingen verschijnen regelmatig, maar altijd in een kader dat de grens tussen oprechte devotie en artistieke provocatie vervaagt.
De zaak van het album Hurry Up Tomorrow
Het project Hurry Up Tomorrow sluit de trilogie af die begon met After Hours en duwt deze logica verder. De film die aan het project is gekoppeld en de recente podiumoptredens tonen een artiest die de religieuze symboliek gebruikt om zijn eigen sterfelijkheid in vraag te stellen.
De concerten van de tournee 2025-2026, met name die in het Stade de France met een enorme gouden standbeeld en vuurwerk, tonen een vorm van collectief ritueel dat zowel elementen van popshow als van heilige ceremonie leent.
Fans op Reddit interpreteren deze keuzes op verschillende manieren. Sommigen zien hierin een verschuiving naar het christendom, en vergelijken de aanpak met het “moment Jesus Is King” van Kanye West. Anderen beschouwen dat The Weeknd in een artistieke houding blijft, zonder echte bekering. De reacties uit de praktijk verschillen op dit punt, en de artiest zelf heeft zijn standpunt niet verduidelijkt.
Wat de discografie van The Weeknd zegt over zijn relatie tot het geloof
Drie constanten doorkruisen de carrière van Abel Tesfaye op religieus vlak. Ten eerste, schuld als creatieve motor, aanwezig sinds de eerste mixtapes en nooit volledig verlaten. Ten tweede, een weigering om zich te laten opsluiten in een confessionele categorie, ondanks een duidelijke erkenning van zijn Ethiopisch-orthodoxe roots. Ten slotte, een gebruik van religie als narratief materiaal, net als drugs, seks of beroemdheid.
Deze benadering onderscheidt The Weeknd van artiesten zoals Kanye West, die publiekelijk het evangelische christendom heeft omarmd en vervolgens in twijfel heeft getrokken, of zoals Chance the Rapper, wiens geloof openlijk in de teksten doordringt. Bij Abel Tesfaye blijft het geloof een intiem terrein, artistiek benut maar zelden frontaal tentoongesteld.
De meest beluisterde popzanger van zijn generatie heeft geen definitief antwoord gegeven over zijn overtuigingen. Zijn discografie, van Trilogy tot Hurry Up Tomorrow, schetst een pad waar religie alomtegenwoordig is zonder ooit bevestigd te worden. Misschien is het deze onopgeloste spanning die zijn muziek haar bijzondere emotionele lading geeft.